امام صادق (ع) میفرماید : در هنگامی که امام حسین (ع) شهید شد ٬ لشگریان شخصی را دیدند

 که به شدت فریاد میکشد گفتند ای مرد بس کن ! این همه ناله و فریاد برای چیست؟

او گفت : چگونه ناله و فریاد نزنم در حالی که رسول خدا (ص) را میبینم که ایستاده است

 و گاهی نظر بسوی آسمان میکند و زمانی بسوی میدان جنگ شما را نظاره میفرماید.

از این میترسم که خدا را بخواند و نفرین کرده و تمام اهل زمین را هلاک نماید و من هم در میان ایشان

هلاک گردم.

بعضی از افراد لشگر با هم گفتند : این مرد دیوانه است  گروهی دیگر از لشگریان عبرت گرفتند و گفتند

به خدا قسم که ستمی بزرگ بر خود کردیم و بخاطر خوشنودی پسر سمیه ٬ سید جوانان اهل بهشتی

را کشتیم.

پس همانجا توبه کردند و بر علیه ابن زیاد خروج نمودند .

به امام  صادق (ع) عرض شد آن مرد چه کسی بود؟

حضرت فرمود : ما او را کسی جز جبرئیل  نمیدانیم

                                                                              بر گرفته از بهار الانوار ج ۴۵

با اب طلا، نام حسين قاب كنيد

با نام حسين، يادي از اب كنيد

خواهيد كه سربلند و جاويد شويد

تا اخر عمر تكيه به ارباب كنيد

هنگامی که حضرت امام حسین (ع) متولد شد ٬ حضرت رسول (ص) به اسما فرمود :

«ای اسما فرزند مرا بیاور»

اسما میگوید آن حضرت را در جامه ی سفیدی پیچیده و خدمت پیامبر (ص) بردم.

حضرت او را گرفت و در دامن خویش گذاشت و در گوش راست او اذان و در گوش چپش اقامه گفت.

سپس جبرئیل نازل شد و گفت : حق تعالی به تو سلام میرساند و میفرماید :

چون علی (ع) نسبت به تو بمنزله ی هارون نسبت به موسی است

پس او را به اسم کوچک هارون یعنی «شبیر» نام بگذار

 و چون لغت تو عربی است او را حسین بنام.

                                             بر گرفته از کتاب «منتهی الامال»

سینه تاریخ ٬ نام گهر بار حسین (ع) را با سرورحریت و آزادگی رقم میزند.

کلام حسین آزادی بخش و عزت آفرین است. وقتی در برابر شمشیر و ذلت مخیر میگردد٬

میفرماید : هرگاه دین جدم پیامبر خدا استقامت نمی یابد مگر به ریختن خون من ٬ پس ای 

شمشیرها بیائید و مرا در بر گیرید.

اشقیا با رذالت و شقاوت پیکر پاک و جسم مطهر و تابناک آن حضرت و عزیزان و یارانش را با شمشیر

 و تیر و نیزه سوراخ سوراخ کردند اما نتوانستند کوچکترین خدشه ای درعقیده ٬ ایده و اراده فرزند رسول

وارد سازند.

شخص حسین کشته شد ٬ ولی شخصیت حسین جاودانه شد

نخست فلسفه قتل شاه دین این است                     که مرگ سرخ به از زندگی ننگین است

نه ظلم کن به کسی نی به زیر ظلم برو                    که این مرام حسین است و منطق دین است

میفرمود آیا آزاد مردی نیست ٬ که چیز پست (دنیا)  را پیش اهلش بیندازد؟     

بین من و تو  فاصله تنگاتنگ است

در قاب دلم عکس تو رنگارنگ است

در هر نفسی حسین حسین میگویم

بی نام حسین نفس کشیدن ننگ است